خانه را که ترک کنی بعد از مدتی بوی کهنگی و ویرانی می گیرد. همین بوی که الان از اینجا می آید به علاوه یک خروار خاطره و یاد های نم گرفته دوستان مجازی .شبیه پمپ بنزین های متروکی که سالی یک بار هم گذر یک ماشین بهشان نمی افتد.

من خوبم . زنده ام . زندگی می کنم . و گاهی زندگی مرا ...

این جا نمی نویسم به دو دلیل منطقی .

اول اینکه : این وبلاگ را واگذار کردم به همسرم . جزیی از کادوی تولدش بود . حالا شما بگو من انقدر مزخرف و بی تربیتم که هدیه ام را پس بگیرم ؟ بیچاره با فروتنی در نقش یک سرایدار دلسوز  آمد چند پستی هم اینجا نوشت .به این امید که من از خر شیطان پیاده شوم برگردم سر خانه و وبلاگم ! اما نمیرسد دیگر . او هم پنجره خودش را دارد  نمی رسد برای اینجا هم بنویسد .

دوم اینکه بعد از حوادث بعد از انتخابات دلم می خواست بروم یک گوشه دنج بنویسم که با دل خجسته بتوانم تمام افراد ذکور و عمه /ننه بعضی ها را مورد عنایت قرار دهم !

من  هم سرگرمم. دوتا وبلاگ جدید دارم که خوشبختانه یکیشان فرا تر از انتظارم خیلی خوب از آب در آمده . به خودم نمی دیدم که فرت فرت نوشته هایم را در بالاترین ببینم. به بعضی ها آدرس این را خواهم داد ، به بعضی ها آدرس آن یکی . به بعضی ها هم هیچکدام .( نه عزیزم ! پشت سرتو نگاه نکن ! منظورم خودتی !!!)

ممنونم از همه دوستانی که آمدند ، کامنت گذاشتند، زنگ زدند و کتک زدند ، تشویق کردند تهدید کردند برای دوباره نوشتن .

یک دوستی هم به نام    harki ke hastam  هم آمده کامنت گذاشته .خدا رفتگانش مورد عنایت قرار دهد ! یک دل سیر خندیدم . یعنی یک طوری شد که چای پرید ته گلوم !!

فیلم شوکران یک دیالوگی دارد که کارگر اخراجی در می اید به مهندسه می گوید که «مهندس خودم می کشمت» مهندس در جواب می گوید که « من یک عمره دنبال یکی ام که منو از زندگی خلاص کنه » حالا حکایت ماست ! پدر بیامرز ! من یک عمره دنبال یکی هستم که حالم را بگیرد !!! اصلن من یک عمر دنبال سر جایم ! می گردم . ممنون می شوم شما مرا سرجایم بنشانی !!!

 

دلم خواست طولانی بنویسم. اصلن یک وبلاق نویسه باید حق داشته باشد گاهی وجبی بنویسد . تا کور شود هر آنکه نتواند دید!

 

دلتان شاد باشد ، ذهنتان روشن ، دستتان به کیبورد !

خجسته باشید !

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم مهر 1388ساعت 8:2 توسط مرضیه| |